﻿<!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Transitional//EN" SYSTEM "http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">

<meta http-equiv="Content-Type" content="text/html;charset=UTF-8">
<head>
	<title>ใช้ในการชลประทานเพื่อภูมิทัศน์</title> 
	<link rel="stylesheet" type="text/css" media="screen" href="css/mystyle.css">
 	<link rel="stylesheet" type="text/css" media="screen" href="css/theme.css">
</head>

<body>
	<div id="wow"></div>
	<div id="layout">	
		<?php include('header.php'); ?>
		
		<div id="main">	
			<div id="content">
			  <div class="content-full">
				<h3>ใช้ในการชลประทานเพื่อภูมิทัศน์</h3>

				<div class="home-blog-full">
               <p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;
การชลประทานเพื่อภูมิทัศน์ ได้แก่ สวนสาธารณะ สนามหญ้าในโรงเรียน สวนสาธารณะริมทาง สนามกอล์ฟ ป่าช้า รั้วสีเขียว พื้นที่อยู่อาศัย สนามกีฬา รูปแบบการใช้น้ำทั่วไป ได้แก่ การ
รดน้ำต้นไม้ การอนุบาลกล้าไม้ น้ำพุ สระเลี้ยงพืชน้ำ สระเลี้ยงปลา<br />

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;จากการศึกษาแนวทางเบื้องต้นการนำน้ำที่ผ่านการบำบัดกลับมาใช้ประโยชน์ โดยคณะกรรมการกำหนดแนวทางการนำน้ำที่ผ่านการบำบัดแล้วมาใช้ประโยชน์ (กันยายน 2552) พบว่ามีการนำน้ำที่ผ่านการบำบัดมาใช้ประโยชน์ทางด้านการชลประทานเพื่อภูมิทัศน์มากกว่า
ร้อยละ 50 โดยเป็นกิจการใช้น้ำคือ การรดน้ำต้นไม้ สวนหย่อม หรือสนามหญ้า ร้อยละ 30.4 และ ใช้ในสวนสาธารณะร้อยละ 24.4 แต่ทั้งนี้ยังมีอุปสรรค์ในการนำไปใช้หลายกรณี เช่น ปัญหาด้านการขนส่งและจราจร การเข้าถึงจุดบริการ คุณภาพน้ำ และปริมาณความเพียงพอของน้ำ<br />

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ซึ่งจากกลุ่มเป้าหมายกลุ่มนี้ที่ปรึกษาได้มุ่งเน้นสวนสาธารณะ โดยสวนสาธารณะในเขตกรุงเทพมหานครที่มีศักยภาพในการน้ำที่ผ่านการปรับปรุงคุณภาพกลับมาใช้ประโยชน์ เขียว จำนวน 29 แห่ง โดยมีปริมาณน้ำใช้ประมาณ 8,668 ลูกบาศก์เมตรต่อวัน (ในบทที่ 5 จากตารางที่ 5.1.3-4) ซึ่งสามารถนำน้ำที่ผ่านการปรับปรุงคุณภาพไปใช้ได้ประมาณ 6,934 ลูกบาศก์เมตรต่อวัน(โดยคิดจากร้อยละ 80 ของปริมาณการใช้น้ำทั้งหมดของสวนสาธารณะและพื้นที่สีเขียวในเขตกรุงเทพมหานคร<br />

<img src="pictures/view.png" /><br />

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;จากการศึกษาครั้งนี้ได้มีการศึกษา  และจัดทำระบบสาธิต เพื่อปรับปรุงคุณภาพน้ำที่ผ่านการบำบัดแล้วโดยโรงควบคุมคุณภาพน้ำของกรุงเทพมหานคร  เพื่อน้ำให้มีคุณภาพเหมาะสมกับการนำไปใช้ประโยชน์ในกิจกรรมด้านต่างๆ  ซึ่งคุณภาพน้ำที่ใช้เพื่อการชลประทานเพื่อภูมิทัศน์  สามารถเปลี่ยนแปลงได้ตามลักษณะความทนทานต่อสิ่งแวดล้อมของต้นไม้  แต่มีบางดัชนีที่ต้องคำนึงเป็นพิเศษ ได้แก่ ความเค็ม สารพิษ  สารอาหารหรือแร่ธาตุในน้ำ และดัชนีที่เกี่ยวข้องกับการส่งน้ำทางท่อ เช่น ความขุ่น  และปริมาณของแข็งแขวนลอย  ซึ่งที่ปรึกษาได้มีการร่างเกณฑ์คุณภาพน้ำที่นำกลับมาใช้ประโยชน์ที่จะนำมาใช้ประโยชน์สำหรับชุมชนและอาคาร  กรณีที่ 1 คือ น้ำที่ใช้ประโยชน์สำหรับกิจกรรมที่มีโอกาสสัมผัสกับมนุษย์โดยตรง</p>
               <p><strong>ข้อควรพิจารณาคุณภาพน้ำที่เหมาะสมกับแนวทางการนำน้ำที่ผ่านการปรับปรุงคุณภาพไปใช้ประโยชน์</strong><br />
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;1) ค่าสีและกลิ่นของน้ำกำหนดให้ไม่เป็นที่น่ารังเกียจและเป็นปัญหาทางด้านสุนทรียภาพเมื่อนำไปใช้งานเท่านั้น  เนื่องจากไม่ก่อให้เกิดปัญหาสำคัญต่อสุขอนามัยของประชาชน<br />

 &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;2) ค่าความขุ่น เนื่องจากจะไม่ก่อให้เกิดปัญหาต่อระบบท่อส่ง  การตกตะกอน หรือ ลดประสิทธิภาพของกระบวนการฆ่าเชื้อโรค<br />
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;3) ค่าความเป็นกรดด่าง  ต้องอยู่ในช่วงที่ไม่ก่อให้เกิดอันตราย ต่อผิวสัมผัสของมนุษย์ และ  สิ่งมีชีวิตอื่นๆ เช่น พืช และสัตว์น้ำ<br />
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;4) ค่าความสกปรกในรูปของ บีโอดี  ควรจะมีไม่มากจนก่อให้เกิดปัญหาด้านกลิ่นและ
                   สีของน้ำ และส่งผลต่อปริมาณออกซิเจนที่อาจถูกใช้ไปโดยจุลินทรีย์ในดิน  ซึ่งก่อให้เกิดสภาวะออกซิเจนต่ำในดิน<br />

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;5) ปริมาณของแข็งแขวนลอย ต้องควบคุมในระบบบำบัดบำบัดน้ำเสียชุมชน  ก่อนเข้าสู่ระบบฆ่าเชื้อโรค  เพื่อให้การฆ่าเชื้อโรคสามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ  นอกจากนี้ต้องไม่ให้ก่อให้เกิดการอุดตันระบบจ่ายน้ำ เช่น หัวสปริงค์เกอร์<br />

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;6) ความเค็ม หรือปริมาณเกลือที่ละลายในน้ำ  ส่งผลกระทบต่อพืชค่อนข้างมาก  เนื่องจากมีผลต่อการดูดซึมน้ำของพืชและค่าความสมดุลของอิออนในพืช  นอกจากนี้เมื่อใช้น้ำที่มีความเค็มสูงปริมาณเกลือต่างๆ  จะสะสมในดินทำให้คุณภาพดินเปลี่ยนแปลงไป มีความเสี่ยงต่อ<br />
                   การเกิดปัญหาดินโซดิก โดยปรกติแล้วปริมาณเกลือในน้ำสามารถวัดได้โดยการใช้ค่าของแข็งละลายน้ำรวม<br />

               <p>สารประกอบอนินทรีย์ไนโตรเจน ได้แก่ แอมโมเนีย และ  ไนเตรท ส่งผลกระทบต่อพืชไม่มากนัก  เนื่องจากสารเหล่านี้สามารถใช้ได้โดยพืชและจุลินทรีย์ในดิน  (แต่ปริมาณที่สูงอาจเป็นพิษต่อพืช)               </p>
               <p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;เทคโนโลยีที่เหมาะสมกับแนวทางการนำน้ำกลับไปใช้กับระบบน้ำการให้น้ำภายในสวนสาธารณะขึ้นอยู่กับลักษณะการวางระบบให้น้ำ  ซึ่งโดยทั่วไปมักจะใช้ระบบ แบบท่อแรงดันที่มีสปริงค์เกอร์ และการรดน้ำทั่วไปโดยใช้สายยาง  ซึ่งจะใช้เทคโนโลยีที่แตกต่างกันไปโดยระบบท่อแรงดันที่มีสปริงค์เกอร์ หากน้ำมีของแข็งเจือปนอยู่อาจทำให้หัวสปริงค์เกอร์อุดตันได้  จึงจำเป็นต้องกำจัดความขุ่นและของแข็งออกก่อน แต่ทั้ง 2 รูปแบบจำเป็นต้องมีการฆ่าเชื้อโรคเนื่องจากมนุษย์<br />
มีโอกาสที่จะสัมผัสน้ำสูง ซึ่งเทคโนโลยีที่เหมาะสมมี 2 รูปแบบ  คือ<br />
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;1) เทคโนโลยีการนำน้ำกลับไปใช้ในการให้น้ำภายในสวนสาธารณะแบบท่อแรงดันที่มีสปริงค์เกอร์  (sprinkler) ได้แก่  ระบบเยื่อกรองไมโคร (Micro  Filtration; MF) และระบบฆ่าเชื้อโรค (Disinfection) <br />
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;2) เทคโนโลยีการนำน้ำกลับไปใช้ในการให้น้ำภายในสวนสาธารณะแบบใช้สายยาง ได้แก่ระบบฆ่าเชื้อโรค  (Disinfection)</p>
               <p><br />
               </p>
                </div>

				</div>
			</div> <!-- /content -->
		  <?php include('footer.php'); ?>
		</div> <!-- /main -->
	</div><!-- /layout -->
</body>
</html>

